SHARE

წერილი მოგვაწოდა მადონა კისკეიძემ

“მე დათა ვარ!!

loading...

მე ბებოს ყველა მეგობარი სურათიდან მიცნობთ.მეფერბით .მლოცავთ,მაგრამ მე არ ვიცნობ ჩემს ბებოს, მე არ მიგრძვნია მისი სითბო ცხადში,და ცივი ეკრანიდან ვერ ვგრძნობ მოფერებას.

+მე დათა ვარ! მე მეუბნება ბებო ,რომ მისი გული და სუნთქვა,რომ მე ვარ მისი ცხოვრების აზრი,მაგრამ მე ეს არ მყოფნის,მე ასეთი ბებო ,როგორ მიყვარდეს ? მე ჯერ პატარა ვარ და ამდენს ვერ ვხვდები,თუ ვუყვარვარ ,რატომ არ მოდის? რატომ არ მეფერება? მე არ მინდა კომპიუტერის ბებო! მე მინდა მოვიდეს ხელი მომკიდოს,თვალებში მაკოცოს და მითხრას შემოგევლო ბებოოო!

მე მინდა მარინა ბებომ გამასეირნოს,და თუ დავეცემი თამაშის დროს გადატყაულ ბმუხლზე მაკოცოს და მითხრას ;;;მოგიკვდა ბებო გტკივა?;;; კიდევ კარგი მარტო მე არვარ ასეთი შვილიშვილი, ნახევარი საქართველოს მოზარდები არ ვიცნობთ ჩვენს ბებოებს,არადა არც ვიცით ,როდის ჩაგვიხუტებენ და გვეტყვიან ;;;მოვედი გენაცვალა შენი ბებოოო.;;

+მე დათა ვარ ! და მთელი საქართველოს შვილიშვილების სახელით გემუდარებით ;;დაგვიბრუნეთ ჩვენი ბებოები რათა ცოტა ხნით მაინც ვიგრძნოთ მათი სითბო!!!!

მარინა წერეთელი”

loading...

Comments on Facebook